|
Rome zag hiervan het gevaar in en besloot in te grijpen. Na de bevrijding van Messina,
zette Rome de oorlog verder, maar het bevond zich, ondanks de op Sicilië behaalde successen,
in een hachelijke positie. Hoe kon men immers een vijand klein krijgen die de zeeën beheerste?
Rome bezat een beroepsleger maar geen vloot en de Carthagers hadden een vloot, maar hun leger
was samengesteld uit huurlingen. Vrij snel besloten de Romeinen een vloot te bouwen. Voor de
bouw van hun eerste schepen, die bemand werden met onervaren zeelui, gebruikten ze een oude,
gestrande Punische galei. Reeds tijdens het eerste gevecht viel deze vloot in handen van de
Carthagers, tot groot jolijt van deze laatsten. Maar dat was geen bezwaar om als de bliksem
een tweede vloot te bouwen. Onder het bevel van consul Duillius behaalden de Romeinen hun
eerste overwinning bij Mylae in 260 v.C. tot stomme verbazing van de Carthagers. Trots op hun
succes trachtten de Romeinen de oorlog te verleggen naar Afrika. Onder consul Regulus landde
een expeditieleger ten zuiden van Carthago, maar dit avontuur bekwam hen slecht want het leger
werd verslagen en Regulus zelf werd gevangengenomen. Er volgden nog meer nederlagen op zee,
schepen gingen verloren, hetzij door toedoen van de vijand. De Carthagers bleven meester op
zee, de Romeinen op het land. Ze deden er dus beter aan zich op het eiland te nestelen.
Op dat ogenblik trachtten de Carthagers, onder het bevel van Hamilcar Carcas, op hun beurt het
eiland te veroveren. De Romeinen ondernamen een derde reeks gevechten op zee. Consul Latius kreeg
het bevel en behaalde een schitterende overwinning in de slag bij de Aegatische Eilanden in 241
v.C., terwijl Lilybaeum, na een beleg dat 10 jaar duurde, door de landstrijdkrachten overmeesterd
werd. De Carthagers moesten Sicilië ontruimen, een zware oorlogsschatting betalen, Corsica verlaten
en hun expansiedrang intomen. Aldus eindigde de eerste Punische oorlog, die 23 jaar lang geduurd
had en de Romeinen 700 en de Carthagers 500 schepen gekost had. Maar haat en wrok bleven het
wantrouwen van de tegenstanders aanwakkeren.
In Afrika stonden de Carthagers grote moeilijkheden te wachten. Hun leger dat hoofdzakelijk bestond
uit huurlingen van diverse pluimage, was allesbehalve tevreden met het verloop der gebeurtenissen
en vooral met de achterstand in de uitbetaling van de soldij. Het kwam tot opstand en blokkeerde
de stad. Wat volgde was een verbeten, brutale en meedogenloze oorlog, gevoerd door een stelletje
huurlingen dat niets te verliezen had en dat er in slaagde Carthago de stuipen op het lijf te jagen.
Ten langen leste slaagde Hamilcar Carcas er met de hulp van de Numidische cavalerie de bloedige
revolte te onderdrukken.
Terug - Verder
|
|
