|
Rome zag in Carthago, aan de andere kant van de Middellandse Zee, een lastige buur.
Carthago werd in 814 v.C. gesticht in een golf tegenover Sicilië. De stad liet zich
gewillig koloniseren door de Grieken. Omstreeks 500 v.C. begon het Fenicische kolonies
rond zich te verzamelen en daarmee ontstond een sterk gecentraliseerde economische
mogendheid. Dankzij het verbond met de Etrusken kon het rijke, welvarende Carthago
zich veroorloven om tegelijkertijd Griekenland aan te vallen en de eigen expansie
voort te zetten. Carthago was een wel een weelderige, doch hoofdzakelijk autoritaire
handelsmogendheid. Het viel Sicilië aan om zijn rijkdommen uit de buiten en slaagde er
gedeeltelijk in het eiland te veroveren. Rome was hiermee allesbehalve opgetogen.
Carthago, handelmacht bij uitstek met vaste voet op Sicilië en het westelijk bekken van
de Middellandse Zee, moest indien ze haar bezittingen wenste te behouden een einde stellen
aan de veroveringshonger van Rome. Rome moest op haar beurt Carthago aanvallen indien ze
de touwtjes in handen wou nemen. Een oorlog was onvermijdelijk. De aanleiding tot de eerste
Punische oorlog – de Romeinen noemden de inwoners van Carthago ‘Puni’ of ‘Poeni’ wat Feniciërs
betekend – was een uit de hand gelopen ruzie op Sicilië waarbij Carthago de stad Messina op
het eiland innam.
Terug - Verder
|
|
