|
De dood van Caesar loste helemaal niets op. De oude instellingen waren te veel door elkaar geschud
opdat er voor de republikeinen, die niet voorbereid waren op de tijd na Caesar, een kans bestond om
terug te keren naar de vroegere situatie. Caesar had immers alles flink omvergegooid. Na de moord op
Caesar probeerde Marcus Antonius, Caesars legeraanvoerder, de zaken weer op orde te stellen door zich
de opvolger van beschermheer te noemen. Een schitterende begrafenis, die gepaard ging met memorabele spelen
– tot grote vreugde van het Romeinse volk – moest de moordenaars diets maken dat hun lot op het spel stond.
Vrij snel verscheen een er kaper aan de horizon, een 18-jarige eerzuchtige, gevoelloze en methodische
jongeman, die Caesar aangesteld had als zijn opvolger en met wie Antonius voortaan rekening moest houden:
Octavianus. Samen met diens medestander Lepidus vormden ze het het “Tweede Triumviraat”, dat Rome zijn wil
oplegde. De republikeinen, eerst vervolgd in Italië en dan in het oosten, werden in 42 v.C. verslagen.
Maar binnen het Triumviraat traden er eveneens veranderingen op. Op systematische, geleidelijke, bijna
geruisloze wijze slaagde Octavianus er in zijn zienswijze te doen gelden in het westen. Door achtereenvolgens
de medestanders van Antonius, Pompejus en ten slotte Lepidus zelf uit te schakelen, werd Octavianus onmerkbaar
de leider van Rome en uiteindelijk van geheel het westen. Toen was het de beurt aan Marcus Antonius die, in de
armen van Cleopatra, droomde van de absolute monarchie en het Romeinse volk choqueerde door zijn ongeneerd
gedrag. Toen hij alle troeven in handen had, achtte Octavianus de tijd rijp om het gevecht aan te vatten. De
confrontatie vond plaats bij Actium, ten noorden van de Corintische Gold in 31 v.C. De Romeinse marine
ontmoette er de vloot van Antonius en Cleopatra, die echter in volle strijd verdwenen. De overwinning was
dus voor Octavianus die haastig de geliefden achtervolgde. In Egypte aangekomen pleegde Antonius zelfmoord,
korte tijd nadien gevolgd door Cleopatra die er niet geslaagd was de derde Romeinse leider die de Nijldelta
aandeed, te verleiden.
Dertien jaar had Octavianus een verbeten strijd geleverd en nu was hij door de systematische veroveringen
en de behaalde overwinningen de onbetwiste leider in het westen én het oosten. Hij ging tewerk zonder haast,
met een ongelooflijk doorzettingsvermogen en een verbazingwekkende ambitie, maar de tijd was hem gunstig gezind.
Nu moest Octavianus, die de geschiedenis inging onder de naam Augustus, deze nieuwe wereld organiseren. En er
werd inderdaad een nieuwe wereld geboren, een beschaving bereikte haar hoogtepunt.
Terug - Verder
|
|
